2006-07-26T13:09:00.000-07:00

تذکرة الاشقیاء

( ـ ذکر محمود سودایی ( پاستوریزه

سودای اوّل

توضیح آنکه به دلیل تخمی بودن استفاده از علامت تعجب و نقطه و غیره در بلاگ اسپات ، در پاره ای از قسمتهای استراتژیک متن

اشکالاتی ایجاد شده که به حساب اختلال ویرایشی در بلاگ اسپات بگذارید .

آن چراغهای قوّه . آن اتاقهای خالی ، که هر خیالی داشتی می توانستی به خیالاتش بمالی . آن پاشنه های موی بلند . آن سیمای خاردار . آن کاردار سفارت ِ شعر ِ سفاهت . آن بندهای عينک ِ از گوش آويزان . آن پشت ِ گوش اندازئده ی هر بنده ای که با جنس ِ مخالف

مخالف است . آن مخالف خوان . آن انسان . انسان که چه عرض می توان داشت ، آن گونی
به گونه ای که کسی چه می داند او چگونه در جمع گونی ها گل کرد و در حال برخاست از میان ِ جماعت اولیایان و ژاژ خایندگان به اشقیا ، در میان ِ حسرت و شوق ِ انبوه ِ در پيشخوان ماندگان در جمع اشقیا شق شد . به طريقی که جملگی مانده ایم انگشت به پشت

پشتی به پشت ِ درشتش می گذاشت او همیشه ؛ و مهمانانش همه در آشپزخانه خانه داشتند . چه او بيشتر اهل گفتگو بود تا شستشو . شَستش بجز در بیلاخ خانه ای نداشت و کف دستش را که می دیدی جز حکایت از بیکاری های پشت ِ سر گذاشته و کارهای پشت ِ گوش انداخته نمی کرد . اما حاشا و کذا که نازپرورده بود . نه ، بلکه او پرورشگاهی بود از تن پروری که جز در خیابان سری نداشت و جز در احسنتمونهاتامای مردم که ناموس را ول کرده بودند زیر هیز ِ اين لوس

القصه آنچنان در حال ِ طراوت ِ روح و جسم بود که قسمتی از معده اش را جا گذاشته بود در برنامه های پزشکی . فی المثل اگر آقای دکتر در آن برنامه می فرمودند که شما در هنگام ِ صرف غذا نياز به خوردن ِ پياز داريد ، ايشان بلافاصله دستور به احداث ِ باغچه ِی صلح آمیز ِ پياز پروری در حياط ِ خانه شان می دادند و از آنجا بود که شاعر عاليقدر ِ معاصر و چه بسا تاريخساز فرمودند

مرد واجب الپيازه ؟
مرد واجب الموزه ؟ . . . و الخ

خلاصه او در عين ِ یلّلی ، تلّلی می کرد . يعنی در عين ِ حال می توانست هم يلّلی کند هم تلّلی . هم علی باشد هم معاويه . هم زولبيا باشد ، هم باميه . به طوری که از هر « هم » ای دو تا داشت . می توانست هم کت و شلوار طوسی بپوشد و هم به زبان ِ روسی فحش خواهر و مادر بدهد . تا هم به کوس ِ عده ای معده ای بربخورد و از بازی خارج شوند تا موجبات ِ هيجانات ِ بیشتر باشند و هم محبوبيت پيدا کند ميان ِ عدّه ای ، که البته از طرفداران ِ شلوارهای وصله دار بودند ، تا داد بزنند

ای محمود ، ای دود ، ای کلاه خوُد
وصله و گل و پل و مُشت . . . ما رو کُشت

مشتت ما رو کشت
پشتت ما رو کشت
ادبيات ِ درشتت نيز هم

ای که هم يلّل ی ، هم تلّل

هم يلی هم تل
ای منقل

ای شاعر

مشتت سبب ِ کِشت ِ بادمجان شد در پوست ِ دلمان
ای اِلِمان ِ شاعری

پشت ِ درشتت ما رو کُشت

چشم ِ پُر پُشتت نيز هم

باری ، هر که در باديه ی حکمتش بامجان کاشت ، جان به بادمجان آفرين تسليم کرد و آخرين خواسته ای که داشت اين بود که او را با محمود محشور کنند . نقلی هست از حکیم ايرج بن ميرزا رضای کرمانی که کسی از ايشان پرسيد که فرق ِ محمود ( که خدايش بيامرزاد ) با سودایی که با شراب می نوشند در چيست ؟
فرمود در سه چيز است .
اول آنکه شراب را به سودا می نوشند نه با سودا . و محمود شراب نمی نوشد .
دويُّم آنکه شراب مال ِ خراب هاست و محمود خود خرابکار است .
سيُّم آنکه شراب را شصت ضربه شلاق باشد ، حال آنکه محمود را تنها دو بيتی ها ضربه باشد

حتی شايع شده بود در ميان ِ جماعت که برج های دو قلوی استکبار ِ جهانی را در قلب ِ آن يازده همين صدمات ِ ناشی از ضربات ِ دو بيتی های محمود سپتامبر کرد .

پس محمود در هفت آسمان تنها يکی باشد که آنهم کاشی های خيابانات ِ کاشان را متر می کند و در سبزيجات ِ خيالات ِ شخصی به نام ِ سبزه ای ، پياز می کارد ( آنهم در وسط چار راه ) تا تنها چهار راه بماند برای سبزه های حميد :

ـ به سربازی برگردد و به آن شرايط راضی شود .
ـ از ساعت ِ 7:30 بعد از ظهر به وقت ِ کاشان در خيابان پيدايش نشود .
ـ اگر محمود و دوستش « دود » را ديد ، به دو به آن طرف خيابان برود تا سبزه هايش را له نکنند اين دو عن
همينطور که دارد به دو می رود آنسوی خيابان ، مواظب باشد که . . . اِ. . . مواظب باش !. . . جان به بادمجان آفرين تسليم نکند . . . کرد

و اين آخرين فرار ِ سبزه ای از محمود و دود بود

او که هر سوراخ سمبه ای را از جهات مختلف دوست می داشت ، دوکوکی نشسته بود و کروکی ِ سه تا جنده ای را که پشت ِ سر ِ او و دوست ِ دودکش اش در چهل حصاران نشسته بودند می کشيد . خدا به سر شاهد است ! مثل مار ِ غاشيه به حاشيه می زد تا کبريت ِ دوستش را به دست ِ آنان برساند . خود ِ دود به من گفت . باور کنيد . او شاهد است که محمود چطور برمی گشت تا چشمش را در دشت ِ هشالهفت ِ ريمل های آن جنده گان مثل ِ آهو بچراند

چرا ژاژ ِ بيهوده به خايه ام بخايم ؟ همه مان می دانيم که شاعران چه سان ظاهرساز و باطن براندازند .
بگذريم .

کلاغان ِ خبرساز ِ بدون مرز گفته اند که روزی محمود به کلاس زبان های خارجه می رود تا در همين داخل خارجی کند ، و از آنجا که شبهای لخت ِ تابستان برای دوچرخه سواری خيلی خنک اند ، سوار ِ بر دوچرخه رکاب زنان می رود به کلاس ِ زنان . . . عذر می خواهم ، زبان . بعد از آنکه کلّی کلمه ی فرنگی ياد می گيرد تا به فرهنگ ِ سنگين اش باری يا دستکم يادگاری اضافه کرده باشد ، بشکن زنان و در حال ِ بافتن ِ شعری يا دستکم کوس شعری که چنگی به دل ِ رنگ رنگی اش بزند پای پياده به خانه برمی گردد تا در اينترنت مِی خانه کند
آری . دوچرخه مانده بود و هزاران مشکل ِ لايتسمسک ! دوچرخه مانده بود و امسکاک به خاک ! دوچرخه مانده بود و ماسماسک ! دوچرخه مانده بود و ساسمونی ! دوچرخه مانده بود و تنهایی ! تنهایی دور سرش مثل فان فار می چرخید و غصه مثل کونی گنده که روی زينش نشسته باشد بر دلش سنگينی می کرد . مثل يک سگ ِ وفادار غصه ی اين را می خورد که نکند اتفاقی روی اربابش افتاده ! احساس پوچی می کرد . انگار جنگ جهانی ِ دوم تازه تمام شده بود و تنها اميدش را در هيروشيما شيميایی کرده بودند !! با خودش می گفت

« آخر من ديگر به چه درد می خورم در اين وقت ِ کلاس ِ زبان ؟!!
آخر زينی که آن سينی رويش ننشيند به چه درد می خورد ؟ »

البته اينجا منظور ِ دوچرخه از سينی همان باسن ِ محمود بود .
تقريباً در همان ساعتهای 12 شب به وقت ِ کلاس زبان بود که از غم ِ دوری ِِ آن گونی ِ فراموشکار ، شعری سرود
چرا آخر تو ای سينی !
چرا من را نمی بينی ؟
چرا رفتی تو از پيشم ؟
چرا رويم نمی شينی ؟
خودت را برده ای . من چه ؟
تو ای سينی ! چه خودبينی !
اگر دلخور شدی از من ، چرا با من نمی گویی ؟
ببخشيدم اگر گفتم که سنگينی
بدون ِ سرنشين ام من ، نشينم من کنون غمگين و از دردت چه از خود دور و از چرخيدنت بر گرد ِ اين شهر دل آشوبی و پاشوبی و جاشوبی و غمگينی
چرا من را نمی بينی ؟
چرا آسوده ای بی من ؟
چرا آسوده می رينی ؟
چرا رويم نمی شينی ؟

مدعيان در تفسير ِ اين حادثه گفته اند که محمود برای کسب ِ شهرت و اشاعه ی فرهنگ ِ شاعر ِ فراموشکار دست به چنين حرکتی زده و از قول ِ مهدی نام ی که در کرمان غيبت ِ صغری دارد نقل شده که اينگونه فراموشکاری ها چيزی جز استراتژی نیست

چون محمود دو چرخ اش را بازیابید ، قائله ها همه خوابید